ਰੂਹ ਕੰਬਾਊ ਕਹਾਣੀ : ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਫ਼ੌਜੀ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਕੱਟਿਆ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇਹ ਅੰਗ, 8 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ ਨਾਟਕੀ ਬਚਾਅ

4 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਡਰੋਨ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੈਲਟ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ 15 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਟਿਕਾਣੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ 491 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ਨਾਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੂਕਰੇਨੀ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾਈ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਾਮਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਇੱਕ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 8 ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਤਬਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੈਵੀ-ਲਿਫਟ ਡਰੋਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ ਗਿਆ। 49 ਸਾਲਾ ਕੋਸਤਿਆਨਤਿਨ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਰੂਸੀ ਡਰੋਨ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬਾਇਲਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। 4 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਡਰੋਨ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੈਲਟ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ 15 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਟਿਕਾਣੇ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ 491 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ਨਾਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਯੂਕਰੇਨੀ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਹਵਾਈ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਮਾਮਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਮਈ ਵਿੱਚ ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬਾਸਕੀ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਨਾਲ ਬੰਕਰ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਸਨ। ਦੋਵਾਂ ਤੱਕ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਭੇਜੇ ਗਏ ਤਾਂ ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਿਆਉਣ ਗਏ ਦੋ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।

ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ ਬੰਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਣੀ ਪਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉੱਥੇ ਰੂਸੀ ਡਰੋਨ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਸਕੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਤੁਰਨ-ਫਿਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੇ ਬਾਇਲਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਨਾਹ ਲਈ। ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਜੂਝਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਚਾਕੂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਲੱਤ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਖ਼ੂਨ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ।” ਰੂਸੀ ਡਰੋਨ ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉੱਥੇ ਪਿਕਅੱਪ ਜਾਂ ਬਖ਼ਤਰਬੰਦ ਗੱਡੀਆਂ ਭੇਜਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਯੂਕਰੇਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ’ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰੋਬੋਟਿਕ ਵਾਹਨ ਵੀ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਰੂਸੀ ਡਰੋਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਕਰੇਨੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁਰਜ਼ੁਫ਼ ਡਿਫੈਂਸ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਡਰੋਨ ’ਤੇ ਪਈ। ਛੇ ਵੱਡੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਡਰੋਨ 90 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਤੱਕ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ 25 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੱਕ ਉੱਡ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੋਰਚੇ ’ਤੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਕੇ ਲਗਭਗ 70 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਸੰਭਵ ਲੱਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਰੂਸੀ ਲੜਾਕੂ ਡਰੋਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮਿਸ਼ਨ ਬੇਹੱਦ ਜੋਖ਼ਮ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਮਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੂੰ ਡਰੋਨ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਹਾਰਨੈੱਸ ਯਾਨੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੈਲਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਵੀਡੀਓ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਲਟ ਪਹਿਨਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। 4 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਡਰੋਨ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡਰੋਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹੁੱਕ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਰੋਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 70 ਮੀਟਰ ਦੀ ਉਚਾਈ ਤੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਉੱਡ ਪਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਰੂਸੀ ਡਰੋਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਛੋਟੇ ਡਰੋਨ ਵੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਯੂਕਰੇਨੀ ਤੋਪਖ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੜਾਕੂ ਡਰੋਨਾਂ ਨੇ ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਰੂਸੀ ਟਿਕਾਣਿਆਂ ’ਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਉਲਝਾਈ ਰੱਖਿਆ। ਲਗਭਗ 15 ਮਿੰਟ ਦੇ ਤਣਾਅਪੂਰਨ ਸਫ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਰੋਨ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ’ਤੇ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਵਲਾਸੇਂਕੋ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੈਰਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।” ਇਹ ਬਚਾਅ ਮੁਹਿੰਮ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯੂਕਰੇਨ ਹੁਣ ਡਰੋਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਾਮਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।